ΜΑΣΤΕΚΤΟΜΗ

Μια ιστορία ειπωμένη   με  άλλη  ματιά.
Η αρρώστια που έγινε ευλογία…
Αντιφατικό;   ΝΑΙ
Ανέφικτο;      ΟΧΙ
Βιωμένο;       ΝΑΙ  
… από μαρτυρίες γυναικών που πέρασαν μέσα από αυτό.

Το θέμα αυτό σύνθετο  και  άρρηκτα συνδεδεμένο  με την  υπαρξιακή  μας  αγωνία  για τη ζωή και το φόβο θανάτου. Η μαστεκτομή είναι το μετά  και  πολλές φορές  η λύτρωση  οσο  οδυνηρή  και αν είναι.
Λόγια  ειπωμένα… στο άκουσμα της αρρώστιας.
Κόπηκε  η ανάσα μου ήθελα να φωνάξω να ουρλιάξω  και δεν μπορούσα.
Πάγωσα το μυαλό μου βούιζε , άσπρισε το πρόσωπο  μου είπαν, λιποθύμησα.
Δεν  το  πίστευα  φοβήθηκα  με έπιασε  το παράπονο και έκλαιγα.
Μετά το πρωταρχικό σοκ ακολουθούν  τα  περιβόητα  στάδια  του  θυμού ,άρνησης,  διαπραγμάτευσης, κατάθλιψης, και αποδοχής .[στο βαθμό που η κάθε μια τα έχει βιώσει]
Σκοτεινά συναισθήματα (πανικός ,φόβος απόγνωση) είναι εκεί, καλούμαστε να προσαρμοστούμε  σε αυτό που οι άνθρωποι  απεχθανόμαστε την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια.
Όμως όπως λέει και ο Νίτσε  [όποιος  έχει ένα γιατί να ζήσει  μπορεί να αντέξει κάθε πως] και αυτές οι γυναίκες  μας δείχνουν το δρόμο με τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης πρώτα από όλα.
Ο δρόμος δεν πρέπει να είναι  μοναχικός, ο άνθρωπος χρειάζεται τον άνθρωπο.

Λόγια  θεραπευομενης
Αυτό που με βοήθησε τον πρώτο καιρό ηταν που βρήκα ένα μέρος (ομάδα) να βγάλω την οργή μου να με ακούσουν χωρίς να μου πουν τι πρέπει να κάνω, ξεσπούσα κάθε φορά ωσπου καποια στιγμή ενοιωσα το βάρος να ελαφραινει και η  μεγάλη θλίψη να μοιράζεται.
Τότε συνειδητοποίησα ότι μπορω τωρα να σκεφτώ λογικά μπορούσα  να ακούσω. Ναι δεν εχει χαθει τίποτα .
 ΝΑΙ  Η ΜΑΣΤΕΚΤΟΜΗ είναι επιλογή   ζωης.
Εχοντας  πάρει πληροφορίες για την αρώστεια  και τις θεραπευτικές επιλογές από τον γιατρό μας προχωράμε  να  χτίσουμε το υποστηρηκτικό μας πλαίσιο [ συντροφος, ομάδα, ψυθχοθεραπεια,φιλοι,] η ότι άλλο με ανακουφίζει.
Στο δρομο αυτό εμπειρίες αλλων γυναικών με το ιδιο  θέμα  δουλεμένες όμως μέσα από ομάδες, συλλόγους  ηψυχοθεραπεία μόνο ανακούφιση και οφέλη  εχουν ,μιλούν την ίδια γλώσσα.
Eχοντας διανύσει  μεγάλο και ψυχοφθόρο δρόμο  ως προς την απόλυτη επιβίωση  ερχόμαστε αντιμέτωποι με την  μεγάλη αλλαγη στο σώμα μας, που αφορα   την εικόνα μας και όχι μόνο .
Θυμαμαι  την αναφορά  που εκανε μια θεραυπευομενη με την  μοναξιά που ενοιωθε  και  πως το συνέδεε  με την απώλεια του στήθους , μητρότητα, θηλυκότητα, ερωτογενής ζώνη, χαμηλή αυτοεκτίμηση, σύντροφος  sex ,απόρριψη όλα αυτά  μαζί και χώρια.  
Μπερδεμένα στην αρχή χρειάστηκε όμως να ειπωθουν δυνατά καθαρά  και να παρουν τη θέση που τους αναλογεί  ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο .
Τίποτα δεν μπορεί να υπονομεύσει τη θέληση για ζωή οσο  τα ανέκφραστα  αρνητικά συναισθήματα.
Μίλησε  για αυτά απροκάλυπτα  κλάψε , φώναξε, βίωσετα  για να τα ξεφορτωθείς.
Λανθάνουσες αντιλήψεις και φόβοι μας λενε   πως ΟΛΑ στην ζωή μας θα αλλάξουν  όχι λοιπόν δεν αλλάζουν ΟΛΑ.
Σχεδόν πάντα  η ψυχοθεραπευτική  ενασχόληση λειτουργεί  αγχολυτικά και ελπιδοφόρα.
Αρχίζουν και αχνοφαίνονται  νεοι στόχοι  και προτεραιότητες μια νέα αξιολόγηση  για τη ζωή  και μια  απογραφή  που λίγοι από εμας  μπορούμε να τη νοιώσουμε.

Δεν θα ξεχάσω  την εκφραση μιας θεραπευόμενης  [ θα ήθελα να φωνάξω στους ανθρώπους  τι χαζοί που ήσαστε  σε τι δίνετε σημασία] για αυτήν πλέον  ο κόσμος είναι αλλοιωτικος  μου  έλεγε με νόημα.
Σημερα συνέχισε  λεω  στους ανθρώπους μου ότι τους αγαπώ και τους παίρνω αγκαλιά και τους σφίγγω γερά λες και θα μου φύγουν.
Σταμάτησα να κανω   πράγματα που δεν μου αρέσουν, και προσπαθώ  να στρέφω την προσοχή μου  σε αυτά που αγαπώ.  
Μονο  για σήμερα … έλεγε ξανά και ξανά.
Τελειώνοντας θα ηθελα να αναφερθούμε στο ρόλο του συντρόφου και τη σημασια.
Θα ξεκινήσω  αντίστροφα επισημαίνοντας  την  κατάσταση  που βρίσκεται  ο σύντροφος , αν μπορεί  και είναι σε θέση να στηρίξει  και με ποιο τροπο την συντροφό του.  
Η καθοδήγηση τουλάχιστον στην αρχή μοιάζει απαραίτητη  εχοντας στο μυαλό μας τον διπλό  ρόλο που καλείται να επίτελέσει  δηλ. να σταθει στα πόδια του για να  αντιμετωπίσει τις δικές του απώλειες ( υπάρχουν  και είναι  σοβαρές) και να είναι εκεί για την σύντροφο  εκπέμποντας  σταθερότητα σιγουριά  και ψυχραιμία.
ο φοβος  για πιθανή απώλεια του συντρόφου μας παραλύει μας γεμίζει απέραντη θλίψη  ,
η ματαίωση των ονείρων που εχουν γίνει από το ζευγάρι είναι εκει,  ενοχές θυμός οργη μας χαώνουν ένα μεγάλο γιατί  εχει κάνει την εμφάνισή του  και απάντηση δεν υπάρχει  λεκτικά.

Και όμως  συμπεριφορικά  έχουμε επιλογές   δηλαδή  δεν μένουμε  στο πρόβλημα μπαίνουμε στη λύση.  
Χωρις παρορμητισμούς παρακινούμενοι από συναισθήματα και με  βοήθεια φτιάχνουμε ένα σχέδιο δράσης υλοποιήσιμο που πρώτα απολα απόβλέπει στη  συναισθηματικη και πρακτικη στήριξη ( εμψύχωση) της συντρόφου μας.
Είναι  αδόκιμο να υπάρξουν  στερεότυπες οδηγίες διότι  ο καθένας εχει το δικό του ψυχικό υπόβαθρο, αντιλήψεις, ηλικία και  η ιδια η σχέση τους δικούς της κώδικες.
Παρολαυτά  όμως θα ηταν χρήσιμο να ακουστούν πραγματα που ισως καποιους να βοηθήσουν.

Τι δεν προτείνεται.
Δεν καθοδηγούμε τα συναισθήματα του αλλου  όπως μη κλαίς μη στεναχωριέσαι   είσαι δυνατή.
Δεν ακυρώνουμε τον πόνο της η τα διάφορα συναισθήματα που εκφράζει.
Δεν δίνουμε συμβουλές.
Δεν χρησιμοποιούμε τη λέξη[  πρέπει ]
Δεν κανουμε τον ειδήμονα
Δεν προσπαθούμε να δώσουμε εξηγήσεις  όπως ηταν να γίνει, ήταν θέλημα θεού κ.λ.π
Δεν μεταφέρουμε τους φόβους μας
Δεν πιέζουμε να κάνει  η να μη κάνει κάποια πράγματα ( θέλει το δικό της χρόνο)

Τι προτείνεται.
Ακούμε  ακούμε  ακούμε  με τη καρδιά μας  και όχι με τα αυτιά, μπαίνουμε στα παπούτσια της άλλης.  Ενσυναίσθηση .
Εγκρίνουμε  την θλίψη της την οργη τον θυμο η ότι άλλο μας εκφράζει.
Είναι σημαντικό που είμαστε εκει αν δεν ξέρουμε τι να πούμε  μια αγκαλιά είναι αρκετή.
Όταν ανοίγει η ίδια το θέμα της αρρώστειας  συμετέχουμε μιλώντας  ανοιχτά  γιαυτό , έτςι απομυθοποιητε.
Εξοικιωνόμαστε  όταν  εμεις  και η σύντροφος νοιώσει ετοιμη με το ιδιο το τραύμα  ερχόμενοι σε επαφή αγγίζοντάς το η και φιλώντας το ακόμη.(αποδοχή)
Όταν νοιώσουμε συναισθηματα τα εκφράζουμε  ακόμη και την  αμηχανίαμας , εδώ θέλει λίγο προσοχή και διάκριση.
Χιούμορ    ευχάριστη διάθεση υπομονή και  δώστε χρόνο …
Τέλος αν ξεχάσετε κάτι απολαυτά  δεν χάθηκε ο κόσμος  να θυμάστε ότι η αγάπη  από μόνη της είναι θεραπευτική.
Μπορεί να ξεχάσει τι της έλεγες  αλλά δεν θα ξεχάσει ότι ήσουν εκει και την κρατούσες από το χέρι.

 

Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΛΕΒΕΙ ΤΗΝ ΧΑΡΑ

Κάνε μια απλή ερώτηση στον εαυτό σου, είμαι  χαρούμενος και ευχαριστημένος από την ζωή μου;
Αν απάντησες αμέσως έχει καλώς!
Αν  άρχισες να το σκέφτεσαι,  ίσως σε βοηθήσουν  οι παρακάτω  σκέψεις.  
Έλα να προσπαθήσουμε να βρούμε τα εμπόδια της αυτοπραγμάτωσης σου. Δεν  χρειάζεται να πας και πολύ μακριά  είναι δίπλα σου και ίσως μέσα στο μυαλό σου -στη καρδιά σου. Να ξέρεις πως είσαι εδώ και αισθάνεσαι  έτσι, γιατί σε έφεραν εδώ οι δικές σου σκέψεις και πράξεις  τα τελευταία χρόνια.
Στο ασυνείδητο μας αποθηκεύονται  σκέψεις και εικόνες θετικές ή αρνητικές που εμείς για κάποιο λόγο θα συγκρατήσουμε. Ε αυτό κατά κύριο λόγο γινόμαστε!
Εδώ θα ψάξουμε να βρούμε γιατί χωρίς να το θέλουμε γίνεται αυτό; Και όπως λέει ο Ρίτσαρντ Μπαχ  με πολύ δεικτικό τρόπο “μαγνητίζουμε στη ζωή μας οτιδήποτε συγκρατούμε στη σκέψη μας”.
Τα παλιά μοτίβα είναι ανθεκτικά.. όχι όμως ακατανίκητα!
Αν μείνουμε στο “γιατί όλα αυτά;” - μένουμε ουσιαστικά στο πρόβλημα.
Αν όμως μπούμε στο “τι μπορούμε να κάνουμε στο τώρα;” - μπαίνουμε στη λύση, που σημαίνει δράση, που σημαίνει αναγνώριση όλων αυτών των δυσλειτουργικών συμπεριφορών.

Σε ποιο από τα παρακάτω με αναγνωρίζω;

  • Αυτό-εκπληρωμένη προφητεία (περιμένοντας στην γωνία ανθρώπους ή καταστάσεις για να επιβεβαιωθείτε)
  • Γενίκευση (ένα δεν πάει καλά, όλα δεν πάνε καλά)
  • Διάβασμα σκέψης (γνωρίζοντας καλά τι σκέφτεται, ο άλλος άνθρωπος)
  • Άσπρο - μαύρο (τα πράγματα είναι είτε μαύρα, είτε άσπρα χωρίς μέση κατάσταση)
  • Καταστροφολογία
  • Σκέψη –απόφαση βασισμένη μόνο σε συναισθήματα
  • Έλλειψη αυτοπεποίθησης - χαμηλή αυτοεκτίμηση
  • Το μυαλό μου τρέχει στο μέλλον ή γυρίζει στο παρελθόν
  • Αναβλητικότητα
  • Αίσθηση του ανικανοποίητου-κενού
  • Εμμονή-εξάρτηση από ανθρώπους ή πράγματα

Και η λίστα δεν έχει τελειωμό…

Είναι πιθανό μετά από αυτή την διερεύνηση  να μας έρθουν συναισθήματα και μια αίσθηση  παγιδευμένου-ης είναι καταλυτικό να σταθούμε με αγάπη και φροντίδα απέναντι στον εαυτό μας .μοιάζουμε  σαν  δυο σε ένα  το μικρό ευάλωτο παιδί  που φοβάται το σκοτάδι και συγχρόνως ο ενήλικας που του επιβάλει να μάθει να ζει και στο σκοτάδι - σας θυμίζει κάτι αυτό;
Και σίγουρα δεν μοιάζει φρόνιμο να αφήνουμε το παιδί να κινεί τα νήματα της ζωής μας, όμως δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε.. κάτσε δίπλα του και δώσε του χρόνο, άφησέ το να εκφραστεί να θυμώσει να κλάψει, άστο λίγο ελεύθερο, να μιλήσει το χρειάζεται.. και ύστερα αφουγκράσου τις ανάγκες του.
Και γιατί όλα αυτά! Διότι αν εγώ δεν φροντίσω το παιδί και τον ενήλικα που έχω μέσα μου τότε ποιος;
Σπάζοντας τον φαύλο κύκλο.

Το απλό είναι αρκετό, καν’ το έστω και μηχανικά, εμπιστέψου! Ένα, ένα στην αρχή το βάζουμε στη ζωή μας και το παλεύουμε έως να το καταφέρουμε. Αν για κάποιο λόγο ιδιοσυγκρασίας δεν το επιτυγχάνουμε (εφόσον το έχουμε προσπαθήσει) πάμε στο επόμενο. Καλή δύναμη λοιπόν…

  • Γίνε ειλικρινής με στον εαυτό σου και στους άλλους, εξέφρασε με σταθερότητα τις απόψεις σου.
  • Κάνε μια λίστα με τα θέλω σου και μια για τις ανάγκες σου και τα δυο θα σου φανούν χρήσιμα.
  • Κάνε καθημερινά απογραφή σε αυτά που σε βλάπτουν αναγνώρισε τα  και σιγά, σιγά απομάκρυνε ότι δεν σε εξυπηρετεί.
  • Καλωσόρισε και δώσε χώρο και χρόνο σε αυτά που σε κάνουν να χαμογελάς.
  • Μην αγνοείς τα προβλήματα  θα επανέλθουν
  • Αφιέρωσε χρόνο στον εαυτό σου, καθημερινά για περισυλλογή-ηρεμία, βγες από τον εαυτό σου και παρατήρησε τον.

Τέλος επειδή δεν είμαστε Άγιοι, μαζεύουμε όση ειλικρίνεια διαθέτουμε και κάνουμε μια απογραφή των χαρακτηριστικών-συμπεριφορών  μας, θετικών και αρνητικών και για τα αρνητικά αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας!!! Με ότι συνεπάγεται.

Αν δυσκολευόμαστε στη σύνταξη της λίστας, όντας μη αντικειμενικοί με τον εαυτό μας, που εμπεριέχει αυτογνωσία και δουλειά  ζητάμε βοήθεια. Προσοχή στις γνώμες και παραινέσεις από τους οικείους μας, έχουν και αυτοί τα δικά τους συναισθήματα και μπορεί άθελα τους να τα προβάλουν πάνω μας. Σε αυτή τη φάση ένας ειδικός είναι χρήσιμος.

Ο  δρόμος του καθενός είναι προσωπικός και  μοναχικός, αλλά ποιος είναι για σένα; Αν τα παραπάνω  σου δώσουν κάποιες  απαντήσεις-λύσεις τότε συνέχισε είσαι στο σωστό δρόμο, θα έχεις διανύσει ένα μεγάλο μέρος για την αυτοπραγμάτωση σου και την αυτογνωσία σου.

Ώρα  να αποχαιρετήσουμε το δαίμονα  που μας κλέβει τη χαρά. Το μικρό παιδί  θα έχει γίνει  ενήλικας με αγάπη φροντίδα, σεβασμό και αξιοπρέπεια.

Καλή συνέχεια


Αχιλλέας Αγαπητός

Σύμβουλος Συνθετικής – Ψυχοθεραπευτής
 
Μέλος Ελληνικής Εταιρείας Συμβουλευτικής (ΕΕΣ)

 

Η κρίση στις σχέσεις

Η  ΚΡΙΣΗ  ΣΤΙΣ  ΣΧΕΣΕΙΣ  (ΕΛΛΕΙΨΗ  ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ)

Μια σκηνή από τη ζωή  μας

Τι σκέφτεσαι;              Τίποτα
Τι τίποτα;                     Ωωω κατι από τη δουλειά
Δεν  μιλάμε τελευταία        Αρχισες  πάλι!  Τι  να πούμε;
Για τη σχέση μας                  τώρα το θυμήθηκες;
Δεν με αγκαλιάζεις πλέον!        (……………)σιωπή
Εχεις αλλάξει  τελευταία τι σου συμβαίνει;     Εγώ  για κοίτα στον καθρέφτη  ξέχασες  προχθές που ………


Μια σύντομη απεικόνιση  του παραπάνω διαλόγου .΄
Καταστάσεις  που εμφανίζονται .(δυσλειτουργικές)
Ανειλικρίνεια κρύψιμο, δεν λέμε τι σκεφτόμαστε ούτε πως νοιώθουμε.΄
Υποτίμηση, σαρκασμός
Σιωπούμε τιμωρώντας τον εαυτό μας  χωρίς να ξέρουμε το γιατί, αισθανόμαστε  θύματα ΄
Σιωπούμε τιμωρώντας τον άλλο
Κάνουμε την απογραφή του αλλου.
Εχουμε μη ρεαλιστικές  προσδοκίες
Απομονωση,  διάβασμα σκέψης, αποφυγή, απόριψη, αυτοαπόριψη,
Ελεγχος( φοβάμαι δεν λέω πως νοιώθω)
Εγώ ξέρω(απολυτη αποψη)
Συναισθήματα ( θυμός, φόβος, ενοχές, μοναξιά θλίψη, πόνος,) οργή, εκδίκηση εκδηλώνονται σε άλλη  φάση.
Η επικοινωνία και ο ουσιαστικός διάλογος  δεν είναι θέμα τύχης αλλά επιλογής.
Πως σχετίζομαι εγώ με τους σημαντικούς αλλους της ζωής μου;

Η ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΉ  ΜΟΥ  μνήμη εκτος των αλλων  εμπεριεχει και καταστασεις που προαναφέραμε  όμως η ευθύνη μου στο σήμερα  είναι  να αλλάξω ότι μπορώ να αλλάξω.
Μένουμε στη λυση και όχι στο πρόβλημα.
Γέφυρες επικοινωνίας.
Εφοσον ορίσουμε τι φταίει  διατυπώνουμε  την άποψή μας ξεκάθαρα, με σταθερότητα, δεν τορπιλίζουμε την συζήτηση πηδώντας σε ασχετα θέματα.
Λέμε  στον άλλο πως νοιώθουμε, τι σκεφτόμαστε, τι πιστεύουμε, δεν  περιμένουμε από τον άλλο να μαντέψει, αποφεύγουμε τα υπονοούμενα.
Λέμε ακριβώς αυτό που έχουμε ανάγκη όχι υπεκφυγές( χρειάζομαι μια αγκαλιά ενώ  θέλω sex)
Κοιτάμε τον άλλο στα μάτια,
Αποφεύγουμε την ειρωνία τον σαρκασμό  και την υποτίμηση.
ΑΚΟΥΜΕ  προσεκτικα τι μας λεει ο άλλος  με την καρδιά μας όχι με τα αυτιά μας ( ενσυναίσθηση)
Εχοντας  αυτοκριτική, συμβιβαστική διάθεση, χιούμορ για εμάς και  κατανόηση αλλησεβασμό,και εμπιστοσύνη  για τον άλλο, μήπως  έχουμε κάνει  τη μεγάλη αλλαγή;
Δεν μοιάζει να είναι στο χέρι μας η επιτυχία η όχι στη σχέση μας;
Εχουμε απέναντι μας έναν ανθρωπο που εμείς έχουμε επιλέξει, αναρωτιέμαι λοιπόν μήπως περισσότερα μας ενώνουν παρά μας χωρίζουν;

Ψάχνω ψάχνω που να με βρω

ΨΑΧΝΩ ΨΑΧΝΩ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕ ΒΡΩ

«Απαραίτητη προϋπόθεση για να βρω κάτι.. είναι να ξέρω τι ψάχνω και που το ψάχνω»

Καμία φορά ο καλύτερος τρόπος για να βρεις αυτό που είσαι, είναι να πας σε ένα μέρος όπου δεν μπορείς να είσαι τίποτα άλλο.

Ποιος είμαι λοιπόν; Πόσο σημαντικό είναι να βρω την ταυτότητά μου; (της δικιάς μου ψυχής;). Ένα καθαρά υπαρξιακό θέμα που κάποια στιγμή της ζωής μας θα έρθουμε αντιμέτωποι.

Γνωρίζοντας ποιοι είμαστε ίσως βρούμε αυτό που έχουμε ανάγκη, όχι πάντα αυτό που θέλουμε, διότι αυτό που θέλουμε είναι ντυμένο με τα θέλγητρα του κόσμου που μας περιβάλλει. Στις περισσότερες των περιπτώσεων τα θέλω του εξωτερικού κόσμου δεν ταυτίζονται με τις ανάγκες του δικού μου εξωτερικού κόσμου.

Τα θέλω μου μοιάζουν με πειραγμένη πυξίδα η οποία έχει χάσει τον προσανατολισμό της στο ταξίδι της ζωής μου. Ψάχνοντας να με βρω μέσα σε αυτό το ταξίδι, πρέπει να σταματήσω, να ξαποστάσω και να αναρωτηθώ. Αν τελικά δημιουργώ εγώ το χάος στην ζωή μου.

Μας δημιουργείτε η ψευδαίσθηση ότι εκπληρώνοντας τα θέλω θα βρούμε την πληρότητα και την ασφάλεια που όλοι αναζητούμε. Στο ταξίδι αυτό που προείπα δεν είμαι μόνος, έχω και συνεπιβάτες, που κάποιους είτε τους διάλεξα είτε όχι. Με όμορφα χρώματα αλλά και με άσχημα χρώματα.

Αναπόφευκτα θα ακολουθήσουμε και λάθος δρόμους, θα χτυπήσουμε και πόρτες που δεν θα ανοίξουν, διότι στο τέλος κάθε δρόμου υπάρχει ένα θέλω και πίσω από κάθε πόρτα ένα πρόσωπο.

Και εδώ καλούμαι να κάνω την δικιά μου υπέρβαση, να αποσυνδέσω αυτό που ψάχνω από τα πρόσωπα που αγαπώ. (ή νομίζω πως αγαπώ;) Αυτή φαίνεται να είναι η λύση στην σε αυτή την εξίσωση.

«Ότι και αν είναι αυτό που ψάχνεις δεν θα έρθει με την μορφή που περιμένεις» Haruki Murakami ( 1949- , Γιαπωνέζος συγγραφέας)

Συνήθως ένας νέος άνθρωπος βιώνει και αντιλαμβάνεται διαφορετικά την αναζήτηση του νοήματος που αναζητά. Θα λέγαμε ότι αυτό προκύπτει από όσα καταφέρνουμε σε πρακτικό επίπεδο στον έρωτα ή σε ότι μας καλύπτει . Ο εμπειρίες είναι αυτές που μας οδηγούν, δηλαδή η αναζήτηση του εαυτού μας έρχεται σαν αποτέλεσμα και όχι σαν ζητούμενο.

Για τους μεγαλύτερους σε ηλικία η αναζήτηση του εαυτού τους έρχεται σαν μια πιο συνειδητή προσπάθεια όταν τα θέλγητρα και οι προκλήσεις του έξω κόσμου έχουν ξεθωριάσει και έχουν πάψει πια να είναι τόσο ελκυστικά για αυτούς.

Το ταξίδι αυτό μοιάζει εγωκεντρικό όπως άλλωστε θα έπρεπε να είναι. Ένα εγωκεντρισμό υγιή ο οποίος έχει σαν αποτέλεσμα εν τέλει να βρίσκω τον εαυτό μου. Βρίσκοντας τον εαυτό μας μπορούμε να βρούμε τον προσανατολισμό μας και εν συνεχεία να τοποθετηθούμε σαν νέα πρόσωπα στην κοινωνία.

Το φως του ταξιδιού αυτού είναι αχνό αλλά και γοητευτικό και δίνει στην ζωή μας αρμονία, μαγεία, πάθος και ταυτότητα.

«Ο ιερός σου τόπος είναι εκεί που μπορείς να βρεις τον εαυτό σου ξανά και ξανά» Τζόζεφ Κάμπελ ( 1904-1987 , Αμερικανός καθηγητής)