Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΛΕΒΕΙ ΤΗΝ ΧΑΡΑ

Κάνε μια απλή ερώτηση στον εαυτό σου, είμαι  χαρούμενος και ευχαριστημένος από την ζωή μου;
Αν απάντησες αμέσως έχει καλώς!
Αν  άρχισες να το σκέφτεσαι,  ίσως σε βοηθήσουν  οι παρακάτω  σκέψεις.  
Έλα να προσπαθήσουμε να βρούμε τα εμπόδια της αυτοπραγμάτωσης σου. Δεν  χρειάζεται να πας και πολύ μακριά  είναι δίπλα σου και ίσως μέσα στο μυαλό σου -στη καρδιά σου. Να ξέρεις πως είσαι εδώ και αισθάνεσαι  έτσι, γιατί σε έφεραν εδώ οι δικές σου σκέψεις και πράξεις  τα τελευταία χρόνια.
Στο ασυνείδητο μας αποθηκεύονται  σκέψεις και εικόνες θετικές ή αρνητικές που εμείς για κάποιο λόγο θα συγκρατήσουμε. Ε αυτό κατά κύριο λόγο γινόμαστε!
Εδώ θα ψάξουμε να βρούμε γιατί χωρίς να το θέλουμε γίνεται αυτό; Και όπως λέει ο Ρίτσαρντ Μπαχ  με πολύ δεικτικό τρόπο “μαγνητίζουμε στη ζωή μας οτιδήποτε συγκρατούμε στη σκέψη μας”.
Τα παλιά μοτίβα είναι ανθεκτικά.. όχι όμως ακατανίκητα!
Αν μείνουμε στο “γιατί όλα αυτά;” - μένουμε ουσιαστικά στο πρόβλημα.
Αν όμως μπούμε στο “τι μπορούμε να κάνουμε στο τώρα;” - μπαίνουμε στη λύση, που σημαίνει δράση, που σημαίνει αναγνώριση όλων αυτών των δυσλειτουργικών συμπεριφορών.

Σε ποιο από τα παρακάτω με αναγνωρίζω;

  • Αυτό-εκπληρωμένη προφητεία (περιμένοντας στην γωνία ανθρώπους ή καταστάσεις για να επιβεβαιωθείτε)
  • Γενίκευση (ένα δεν πάει καλά, όλα δεν πάνε καλά)
  • Διάβασμα σκέψης (γνωρίζοντας καλά τι σκέφτεται, ο άλλος άνθρωπος)
  • Άσπρο - μαύρο (τα πράγματα είναι είτε μαύρα, είτε άσπρα χωρίς μέση κατάσταση)
  • Καταστροφολογία
  • Σκέψη –απόφαση βασισμένη μόνο σε συναισθήματα
  • Έλλειψη αυτοπεποίθησης - χαμηλή αυτοεκτίμηση
  • Το μυαλό μου τρέχει στο μέλλον ή γυρίζει στο παρελθόν
  • Αναβλητικότητα
  • Αίσθηση του ανικανοποίητου-κενού
  • Εμμονή-εξάρτηση από ανθρώπους ή πράγματα

Και η λίστα δεν έχει τελειωμό…

Είναι πιθανό μετά από αυτή την διερεύνηση  να μας έρθουν συναισθήματα και μια αίσθηση  παγιδευμένου-ης είναι καταλυτικό να σταθούμε με αγάπη και φροντίδα απέναντι στον εαυτό μας .μοιάζουμε  σαν  δυο σε ένα  το μικρό ευάλωτο παιδί  που φοβάται το σκοτάδι και συγχρόνως ο ενήλικας που του επιβάλει να μάθει να ζει και στο σκοτάδι - σας θυμίζει κάτι αυτό;
Και σίγουρα δεν μοιάζει φρόνιμο να αφήνουμε το παιδί να κινεί τα νήματα της ζωής μας, όμως δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε.. κάτσε δίπλα του και δώσε του χρόνο, άφησέ το να εκφραστεί να θυμώσει να κλάψει, άστο λίγο ελεύθερο, να μιλήσει το χρειάζεται.. και ύστερα αφουγκράσου τις ανάγκες του.
Και γιατί όλα αυτά! Διότι αν εγώ δεν φροντίσω το παιδί και τον ενήλικα που έχω μέσα μου τότε ποιος;
Σπάζοντας τον φαύλο κύκλο.

Το απλό είναι αρκετό, καν’ το έστω και μηχανικά, εμπιστέψου! Ένα, ένα στην αρχή το βάζουμε στη ζωή μας και το παλεύουμε έως να το καταφέρουμε. Αν για κάποιο λόγο ιδιοσυγκρασίας δεν το επιτυγχάνουμε (εφόσον το έχουμε προσπαθήσει) πάμε στο επόμενο. Καλή δύναμη λοιπόν…

  • Γίνε ειλικρινής με στον εαυτό σου και στους άλλους, εξέφρασε με σταθερότητα τις απόψεις σου.
  • Κάνε μια λίστα με τα θέλω σου και μια για τις ανάγκες σου και τα δυο θα σου φανούν χρήσιμα.
  • Κάνε καθημερινά απογραφή σε αυτά που σε βλάπτουν αναγνώρισε τα  και σιγά, σιγά απομάκρυνε ότι δεν σε εξυπηρετεί.
  • Καλωσόρισε και δώσε χώρο και χρόνο σε αυτά που σε κάνουν να χαμογελάς.
  • Μην αγνοείς τα προβλήματα  θα επανέλθουν
  • Αφιέρωσε χρόνο στον εαυτό σου, καθημερινά για περισυλλογή-ηρεμία, βγες από τον εαυτό σου και παρατήρησε τον.

Τέλος επειδή δεν είμαστε Άγιοι, μαζεύουμε όση ειλικρίνεια διαθέτουμε και κάνουμε μια απογραφή των χαρακτηριστικών-συμπεριφορών  μας, θετικών και αρνητικών και για τα αρνητικά αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας!!! Με ότι συνεπάγεται.

Αν δυσκολευόμαστε στη σύνταξη της λίστας, όντας μη αντικειμενικοί με τον εαυτό μας, που εμπεριέχει αυτογνωσία και δουλειά  ζητάμε βοήθεια. Προσοχή στις γνώμες και παραινέσεις από τους οικείους μας, έχουν και αυτοί τα δικά τους συναισθήματα και μπορεί άθελα τους να τα προβάλουν πάνω μας. Σε αυτή τη φάση ένας ειδικός είναι χρήσιμος.

Ο  δρόμος του καθενός είναι προσωπικός και  μοναχικός, αλλά ποιος είναι για σένα; Αν τα παραπάνω  σου δώσουν κάποιες  απαντήσεις-λύσεις τότε συνέχισε είσαι στο σωστό δρόμο, θα έχεις διανύσει ένα μεγάλο μέρος για την αυτοπραγμάτωση σου και την αυτογνωσία σου.

Ώρα  να αποχαιρετήσουμε το δαίμονα  που μας κλέβει τη χαρά. Το μικρό παιδί  θα έχει γίνει  ενήλικας με αγάπη φροντίδα, σεβασμό και αξιοπρέπεια.

Καλή συνέχεια


Αχιλλέας Αγαπητός

Σύμβουλος Συνθετικής – Ψυχοθεραπευτής
 
Μέλος Ελληνικής Εταιρείας Συμβουλευτικής (ΕΕΣ)

 

Η κρίση στις σχέσεις

Η  ΚΡΙΣΗ  ΣΤΙΣ  ΣΧΕΣΕΙΣ  (ΕΛΛΕΙΨΗ  ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ)

Μια σκηνή από τη ζωή  μας

Τι σκέφτεσαι;              Τίποτα
Τι τίποτα;                     Ωωω κατι από τη δουλειά
Δεν  μιλάμε τελευταία        Αρχισες  πάλι!  Τι  να πούμε;
Για τη σχέση μας                  τώρα το θυμήθηκες;
Δεν με αγκαλιάζεις πλέον!        (……………)σιωπή
Εχεις αλλάξει  τελευταία τι σου συμβαίνει;     Εγώ  για κοίτα στον καθρέφτη  ξέχασες  προχθές που ………


Μια σύντομη απεικόνιση  του παραπάνω διαλόγου .΄
Καταστάσεις  που εμφανίζονται .(δυσλειτουργικές)
Ανειλικρίνεια κρύψιμο, δεν λέμε τι σκεφτόμαστε ούτε πως νοιώθουμε.΄
Υποτίμηση, σαρκασμός
Σιωπούμε τιμωρώντας τον εαυτό μας  χωρίς να ξέρουμε το γιατί, αισθανόμαστε  θύματα ΄
Σιωπούμε τιμωρώντας τον άλλο
Κάνουμε την απογραφή του αλλου.
Εχουμε μη ρεαλιστικές  προσδοκίες
Απομονωση,  διάβασμα σκέψης, αποφυγή, απόριψη, αυτοαπόριψη,
Ελεγχος( φοβάμαι δεν λέω πως νοιώθω)
Εγώ ξέρω(απολυτη αποψη)
Συναισθήματα ( θυμός, φόβος, ενοχές, μοναξιά θλίψη, πόνος,) οργή, εκδίκηση εκδηλώνονται σε άλλη  φάση.
Η επικοινωνία και ο ουσιαστικός διάλογος  δεν είναι θέμα τύχης αλλά επιλογής.
Πως σχετίζομαι εγώ με τους σημαντικούς αλλους της ζωής μου;

Η ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΉ  ΜΟΥ  μνήμη εκτος των αλλων  εμπεριεχει και καταστασεις που προαναφέραμε  όμως η ευθύνη μου στο σήμερα  είναι  να αλλάξω ότι μπορώ να αλλάξω.
Μένουμε στη λυση και όχι στο πρόβλημα.
Γέφυρες επικοινωνίας.
Εφοσον ορίσουμε τι φταίει  διατυπώνουμε  την άποψή μας ξεκάθαρα, με σταθερότητα, δεν τορπιλίζουμε την συζήτηση πηδώντας σε ασχετα θέματα.
Λέμε  στον άλλο πως νοιώθουμε, τι σκεφτόμαστε, τι πιστεύουμε, δεν  περιμένουμε από τον άλλο να μαντέψει, αποφεύγουμε τα υπονοούμενα.
Λέμε ακριβώς αυτό που έχουμε ανάγκη όχι υπεκφυγές( χρειάζομαι μια αγκαλιά ενώ  θέλω sex)
Κοιτάμε τον άλλο στα μάτια,
Αποφεύγουμε την ειρωνία τον σαρκασμό  και την υποτίμηση.
ΑΚΟΥΜΕ  προσεκτικα τι μας λεει ο άλλος  με την καρδιά μας όχι με τα αυτιά μας ( ενσυναίσθηση)
Εχοντας  αυτοκριτική, συμβιβαστική διάθεση, χιούμορ για εμάς και  κατανόηση αλλησεβασμό,και εμπιστοσύνη  για τον άλλο, μήπως  έχουμε κάνει  τη μεγάλη αλλαγή;
Δεν μοιάζει να είναι στο χέρι μας η επιτυχία η όχι στη σχέση μας;
Εχουμε απέναντι μας έναν ανθρωπο που εμείς έχουμε επιλέξει, αναρωτιέμαι λοιπόν μήπως περισσότερα μας ενώνουν παρά μας χωρίζουν;

Ψάχνω ψάχνω που να με βρω

ΨΑΧΝΩ ΨΑΧΝΩ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕ ΒΡΩ

«Απαραίτητη προϋπόθεση για να βρω κάτι.. είναι να ξέρω τι ψάχνω και που το ψάχνω»

Καμία φορά ο καλύτερος τρόπος για να βρεις αυτό που είσαι, είναι να πας σε ένα μέρος όπου δεν μπορείς να είσαι τίποτα άλλο.

Ποιος είμαι λοιπόν; Πόσο σημαντικό είναι να βρω την ταυτότητά μου; (της δικιάς μου ψυχής;). Ένα καθαρά υπαρξιακό θέμα που κάποια στιγμή της ζωής μας θα έρθουμε αντιμέτωποι.

Γνωρίζοντας ποιοι είμαστε ίσως βρούμε αυτό που έχουμε ανάγκη, όχι πάντα αυτό που θέλουμε, διότι αυτό που θέλουμε είναι ντυμένο με τα θέλγητρα του κόσμου που μας περιβάλλει. Στις περισσότερες των περιπτώσεων τα θέλω του εξωτερικού κόσμου δεν ταυτίζονται με τις ανάγκες του δικού μου εξωτερικού κόσμου.

Τα θέλω μου μοιάζουν με πειραγμένη πυξίδα η οποία έχει χάσει τον προσανατολισμό της στο ταξίδι της ζωής μου. Ψάχνοντας να με βρω μέσα σε αυτό το ταξίδι, πρέπει να σταματήσω, να ξαποστάσω και να αναρωτηθώ. Αν τελικά δημιουργώ εγώ το χάος στην ζωή μου.

Μας δημιουργείτε η ψευδαίσθηση ότι εκπληρώνοντας τα θέλω θα βρούμε την πληρότητα και την ασφάλεια που όλοι αναζητούμε. Στο ταξίδι αυτό που προείπα δεν είμαι μόνος, έχω και συνεπιβάτες, που κάποιους είτε τους διάλεξα είτε όχι. Με όμορφα χρώματα αλλά και με άσχημα χρώματα.

Αναπόφευκτα θα ακολουθήσουμε και λάθος δρόμους, θα χτυπήσουμε και πόρτες που δεν θα ανοίξουν, διότι στο τέλος κάθε δρόμου υπάρχει ένα θέλω και πίσω από κάθε πόρτα ένα πρόσωπο.

Και εδώ καλούμαι να κάνω την δικιά μου υπέρβαση, να αποσυνδέσω αυτό που ψάχνω από τα πρόσωπα που αγαπώ. (ή νομίζω πως αγαπώ;) Αυτή φαίνεται να είναι η λύση στην σε αυτή την εξίσωση.

«Ότι και αν είναι αυτό που ψάχνεις δεν θα έρθει με την μορφή που περιμένεις» Haruki Murakami ( 1949- , Γιαπωνέζος συγγραφέας)

Συνήθως ένας νέος άνθρωπος βιώνει και αντιλαμβάνεται διαφορετικά την αναζήτηση του νοήματος που αναζητά. Θα λέγαμε ότι αυτό προκύπτει από όσα καταφέρνουμε σε πρακτικό επίπεδο στον έρωτα ή σε ότι μας καλύπτει . Ο εμπειρίες είναι αυτές που μας οδηγούν, δηλαδή η αναζήτηση του εαυτού μας έρχεται σαν αποτέλεσμα και όχι σαν ζητούμενο.

Για τους μεγαλύτερους σε ηλικία η αναζήτηση του εαυτού τους έρχεται σαν μια πιο συνειδητή προσπάθεια όταν τα θέλγητρα και οι προκλήσεις του έξω κόσμου έχουν ξεθωριάσει και έχουν πάψει πια να είναι τόσο ελκυστικά για αυτούς.

Το ταξίδι αυτό μοιάζει εγωκεντρικό όπως άλλωστε θα έπρεπε να είναι. Ένα εγωκεντρισμό υγιή ο οποίος έχει σαν αποτέλεσμα εν τέλει να βρίσκω τον εαυτό μου. Βρίσκοντας τον εαυτό μας μπορούμε να βρούμε τον προσανατολισμό μας και εν συνεχεία να τοποθετηθούμε σαν νέα πρόσωπα στην κοινωνία.

Το φως του ταξιδιού αυτού είναι αχνό αλλά και γοητευτικό και δίνει στην ζωή μας αρμονία, μαγεία, πάθος και ταυτότητα.

«Ο ιερός σου τόπος είναι εκεί που μπορείς να βρεις τον εαυτό σου ξανά και ξανά» Τζόζεφ Κάμπελ ( 1904-1987 , Αμερικανός καθηγητής)

ΑΠΩΛΕΙΑ

 

ΑΠΩΛΕΙΑ

«Αφήνοντας αυτό που δεν υπάρχει πια…»

Απώλεια είναι εκείνη η δυσάρεστη συνήθως κατάσταση, στην οποία  περιέρχεται κάνεις όταν χάνει ανθρώπους, αντικείμενα ή καταστάσεις, συνοδευόμενη από μια σωρία αρνητικών συναισθημάτων.

Ένα ποίημα του Άγγλου ποιητή  W. H. Auden περιγράφει με μοναδικό τρόπο ίσως την βροχή συναισθημάτων που βιώνει κανείς κατά την απώλεια:

«...νόμιζα πως η αγάπη

Θα κρατούσε για πάντα.

Έκανα λάθος.

Ήταν ο βοράς μου, ο νότος μου,

η δύση κι η ανατολή μου

η εργάσιμη βδομάδα μου και η αργία της Κυριακής,

το μεσημέρι μου,

και τα μεσάνυχτα,

η κουβεντούλα

και το τραγούδι μου.

Δεν χρειάζονται πια τα αστέρια,

Σβήστε τα όλα

Πάρτε το φεγγάρι

Και διαλύστε τον ήλιο

Αφού τίποτα πια

Δεν θα είναι όπως πριν.»

Όταν φύγει ή  αφήσουμε εμείς να  βγει από τη  ζωή μας  αυτός  ο σημαντικός  άλλος.

Η  συντροφικότητα είναι συνυφασμένη για τους  περισσότερους  από εμάς με την αυτοπραγμάτωσή  μας.  Εκεί έχουν φωλιάσει όνειρα και ελπίδες, παρελθόν, παρόν  και  μέλλον.Τα συναισθήματα που βιώνουμε  μετά την απώλεια του αγαπημένου μας προσώπου είναι  η διαδικασία του πένθους. Η οργή, ο θυμός, η βαθειά θλίψη, ο σπαραγμός και η μοναξιά είναι  ενδεικτικά της κατάστασης που προσπαθούμε να περιγράψουμε. Κατά το πένθος αποσυρόμαστε ώστε να το βιώσουμε σαν περίοδο περισυλλογής και  θλίψης, απαραίτητης  για να προσαρμοστούμε στην απώλεια, να βρούμε τον ‘’δικό μας  ξεχωριστό  τρόπο’’ να ξαναπάρουμε τον δρόμο στη ζωή, όντας  διαφορετικοί. Και να συνεχίσουμε  να  ζούμε  χωρίς  την  φυσική παρουσία του αγαπημένου μας  προσώπου. Η απώλεια του συντρόφου , μας  γεμίζει πόνο, θλίψη και συχνά εμφανίζεται  ένα αίσθημα αδικίας ‘’γιατί σ’ εμένα’’.  Σε εκείνο το σημείο είναι που εμφανίζεται το συναίσθημα της ενοχής σαν ελλοχεύουσα φωνή να αναρωτιέται  τι έκανα λάθος?

H απώλεια των ονείρων και των σχεδίων που είχαμε κάνει μαζί του-της μας μπερδεύει, οι χαμένες προσδοκίες μας διαλύουν. Μοιάζει  απαραίτητο να δώσουμε χρόνο και να ασχοληθούμε  με αυτό το τραυματικό  γεγονός  της απώλειας. Σίγουρα επώδυνο μα συνάμα λυτρωτικό.

Ο θυμός, ο φόβος  η  ζήλεια και  άλλα  συναισθήματα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος  στο χαοτικό μας  πλέον μυαλό  και  στο εξαντλημένο  μας  σώμα. Οι περισσότερο  ενοχικοί με χαμηλή αυτοεκτίμηση  και  με  συνεξαρτητικές  συμπεριφορές  δυσκολεύονται  να  επουλώσουν  τις  πληγές τους. Η αίσθηση μοιάζει σαν να χανόμαστε μαζί  με τη  σχέση που τελείωσε. Πρέπει να αναρωτηθούμε είναι αλήθεια άραγε  αυτό?

Αν  μπορούσαμε να απλοποιήσουμε τον τρόπο που συνήθως αντιδρούν  οι περισσότεροι  από εμάς θα τον χωρίζαμε σε 3 κατηγορίες:

α) Βίωση της απώλειας/πένθους  μέσα από τη γνωστή διαδικασία , άρνηση-θυμός-διαπραγμάτευση-θλίψη-αποδοχή.

β) Η απώθηση και αποφυγή των επίπονων συναισθημάτωνπου επιφέρει μια απώλεια μέσω της επίπλαστης κατάστασης που ασυναίσθητα ο εαυτός μας δημιουργεί (είμαι μια χαρά…).

γ) Η  παρατεταμένη θλίψη και επί μακρόν ανακύκλωση-εμμονή στο γεγονός της απώλειας.

Τα συμπτώματα απομόνωσης,παραίτησης,κατάθλιψης θα κάνουν την εμφάνισή τους όταν επιλέξουμε να αντιδράσουμε με τον Β και Γ τρόπο. Η δυσπιστία και ο φόβος για να σχετιστούμε με άλλους ανθρώπους  είναι «εδώ». Και κάπου εκείνη την στιγμή αναρωτιό-μαστε και «τώρα» τι?

Η «Αυτογνωσία –  Θεραπεία» διαδραματίζουν  τον  δικό τους ρόλο (σαν άλλος επιταχυντής) στην όλη διαδικασία. Η επούλωση των ψυχικών τραυμάτων  μοιάζει  να είναι δύσκολη και επίπονη  όμως το αντίτιμο είναι η ίδια μας η ζωή μέσα από τα δικά μας μάτια με έναν νέο τρόπο.

Εσείς τι λέτε αξίζει να πάμε παρακάτω?

Ανθίζοντας ξανά και μαθαίνοντας τον εαυτό μας εισερχόμαστε στην κατάσταση της λύσης χωρίς να μένουμε προσκολλημένοι στο πρόβλημα. Αυτό που χρειάζεται είναι να μην αφήσουμε την απώλεια και τα συναισθήματα που την ακολουθούν ημιτελή και ανολοκλήρωτα διότι θα επιστρέφουν  ξανά και ξανά μεταμορφωμένα και προβαλλόμενα σε άλλους ανθρώπους ή καταστάσεις. Η απάντηση βρίσκεται στην φράση «Βίωσε και ξεδιάλυνε την απώλεια-πένθος».

Μια σειρά από ερωτήματα που μπορεί να επιταχύνουν το βίωμα αλλά και να απαλύνουν  τον πόνο μας είναι:

Νοιώθω προδοσία;           Από ποιον; Γιατί;

Νοιώθω μοναξιά;              Απέναντι σε τι;

Νοιώθω ενοχές;                 Έναντι ποιού;

Νοιώθω θλίψη;                  Τι θρηνώ;

Νοιώθω θυμό – οργή;      Για ποιον ή με τι;

Nοιώθω φόβο;                   Ποιον φοβάμαι; Τι φοβάμαι;

Αρκεί να θυμόμαστε καμιά φορά τα λόγια του Αργεντίνου ποιητή Λίμα Κιντάνα:

«Αλλά να κλέψει την ζωή, αυτό δεν το μπορεί…

Δεν μπορεί να σκαρώσει αυτή την φάρσα, γιατί η ζωή..

Η ζωή είναι πυρσός που περνάει από χέρι σε χέρι,

από άνθρωπο σε άνθρωπο, από σπόρο σε σπόρο,

είναι μια μεταβίβαση χωρίς επιστροφή,

 μια αέναη κίνηση προς το μέλλον

σαν το φως που διαλύει το σκοτάδι…»